Duszą Podszyte

Małe szczęśliwości

2012-01-10T12:10:00.001+01:00

W niedzielę o poranku przywitało mnie słońce. Zakradło się do mojej kuchni na kilka pięknych minut. Zaparzyłam kwiecistego earl greya. Ciepło ulatujące z kubka wirowało w złocistych promieniach. Płatki róży i bławatka odczyniały godowy taniec na miedzianej powierzchni naparu. A ja siedziałam odurzona widokiem mojej niecodziennej codziennej herbaty. A chwilę potem słońce przykryło się szczelnie pierzynami gęstych chmur i przesiedziało tam cały dzień.
A wczoraj odkryłam na dnie basenu kalejdoskop, taki jak z dzieciństwa, tylko jednobarwny. Światła z mocowań sufitu odbijały się w ruchomej wodzie i odczyniały czary. Gdybym mogła, nie wychodziłabym spod wody i zamieszkałabym tam kilka dni. Później przez cały wieczór endorfiny pływały w mojej krwi.

Takie maleńkie magiczne drobiazgi, a czynią życie cudownym. Trzeba je doceniać i zapisywać w zakamarkach głowy, szczególnie wtedy gdy dni jeden za drugim mamią nas swoją szarością. Nie tylko chmur szarością.

I dlatego sama dbam o drobiazgi. Nonszalancko wręcz oddaję się marnowaniu godzin na przyszywanie, wyszywanie kwiatków, koronek, koralików.


Torebka After Season Love

Postanowione!

2011-12-30T22:41:00.001+01:00

Może to głupie, ale czasem rzeczywiście tak jest, że kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały wszechświat sprzyja potajemnie twojemu pragnieniu. Tak mawia stary Coelho, a czy mądry, nie mnie to oceniać:)

Kilka lat temu, z jednego z miękkich szkoleń zawodowych, wyniosłam banalną bo każdemu znaną naukę. Warto robić postanowienia na nowy rok. Ale nie takie, które z góry skazane są na porażkę, bo przerastają nasze możliwości o całe galaktyki, tylko takie, które krok po kroku pozwolą nam się rozwijać, wpłyną pozytywnie na rozkwit naszych możliwości. Ja tak robię, a pod koniec każdego roku dokonuję swojej prywatnej samooceny, oczywiście z lepszym lub gorszym rezultatem:)

Przez pewien czas myślałam, ze ten rok będę musiała spisać w straty. Chore smutki dnia codziennego, tak bardzo mnie pochłonęły, że nawet zupełnie zapomniałam o uśmiechaniu się. Na szczęście choroby mijają, słońce w końcu wychodzi, a czasu było jeszcze tyle, żeby nadrobić zaległości. Ostatecznie tegoroczny bilans zamierzeń nie wypadł tragicznie....Bo w końcu kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały wszechświat sprzyja potajemnie twojemu pragnieniu. Amen:)

Dobrze wymierzone cele na 2012 już są, pora więc szykować się na bal.

Z torebeczką Madame Boudoir , oczywiście:)


Torebka Madame Boudoir

Gotowe wzorce

2011-09-21T15:18:00.000+02:00

Jeden jedyny raz chciałam wykorzystać coś, co ktoś już wymyślił. Natknęłam się w sieci na niby fajny tutorial. Filcowana torebka tak mi się spodobała, że zapragnęłam taką właśnie uszyć. Zrobiłam sobie swoją tkaninę filcując sweterek i zabrałam się do roboty. I wszystko szło cudownie do czasu powieszenia prawie końcowego efektu na rączkach. To COŚ zdecydowanie nie wyglądało tak jak na zdjęciu.

Rozprułam COŚ, co koło torebki nawet nie powinno leżeć i uszyłam wszystko od nowa. Po swojemu!!!

Własna głowa, własna wyobraźnia są po tysiąckroć lepsze od cudzych pomysłów. Polecam. Satysfakcja gwarantowana:)

Torebka " Szkatułka na landrynki"

Tkaniny Prawie Handmade

2011-09-20T16:48:00.000+02:00

...a najgorzej jest wtedy, gdy w poszukiwaniu wyśnionego materiału, tasiemki lub koralika przemierzam całe miasto wzdłuż, wszerz i w poprzek. I w tych kilku pozostałych jeszcze sklepikach z materiałami i pasmanteriach, ulokowanych na różnych końcach miasta, nie ma tego co urodziło się w mojej głowie...Pomimo wpatrywania się całymi godzinami chyba w półki z belami, tkaninami ułożonymi według składu, rodzaju, pory roku... nic, absolutnie nic, nawet w mikro części mi nie odpowiada ...

Tak więc postanowiłam. Sama zrobię sobie taką tkaninę, taką jaka mi potrzebna. Nie jest to jakieś wielkie coś. Jedynie farbowanie, cieniowanie, odbarwianie, postarzanie i filcowanie, tego co mieszka w mojej przepastnej skrzyni z materiałami. Nic wspólnego z tkactwem. Choć może kiedyś, zapiszę się na warsztaty tkackie np. takie jakie oferuje Muzeum Narodowe w Gdańsku i od początku do końca stworzę swoją własną tkaninę.

A poniżej efekty zabaw z przerabianiem tkanin. Aksamitny jedwab delikatnie moczony w karmelowej fabie, pierwotnie jasno beżowy. Jedwabna iluzja , koronki i tiul na krótko zamoczone w gotującej się w herbacie Earl Grey. A Earl Grey dlatego, bo lubię jak ładnie pachnie:) Trochę pełowych koralików. Atłasowa kokarda. Sznurek z chwostami do wiązania firan i to tyle.
Oto "Przytul mnie mocno" całe w jedwabiach.

Przytul mnie mocno

Przytul mnie mocno II

Przytul mnie mocno III

Latem LEŃ mieszka w mojej głowie

2011-07-21T15:54:00.000+02:00

Lato zdecydowanie nie jest najlepszą dla mnie porą na tworzenie. Niby dni długie, niby słońce energetyzujące ( no może w tym roku nie tak bardzo:)), niby słodki zapach wakacji i jeszcze kilka tych "niby", które do chcenia pobudzać powinny. I nic. No jak nie mogę, tak nie mogę. W głowie kilka gotowych pomysłów, w pamięci kilka czyichś próśb o coś nowego, a ciągle i ciągle znajdują się tematy zastępcze. A to róże w ogrodzie domagają się pielęgnacji, a to okna w salonie pragną nowego wystroju, a to szuflady ciasne i duszne dopraszają się wywietrzenia. Ręce i nogi posłusznie spełniają te martwej natury pragnienia, ale nie chcą wypłoszyć z mojej głowy lenia.
Nie pozostaje mi chyba nic innego, jak tylko przeczekać wizytę tego niechcianego letniego gościa i cieszyć się efektami prac zastępczych, bo tak naprawde są one niezmiernie miłe i pożyteczne.

Przepis na torebkę idealną

2011-03-27T20:03:00.006+02:00

....ma ktoś ( a może lepiej któraś) taki?

Na pewno tak, bo każda babka ma swoją wizję idealnej torebki.Tylko szkoda,że w rzeczywistości tak trudno ją nabyć, a także i zrobić. Ale gdy w końcu uda nam się taki okaz posiąść, to nosimy ją do upadłego. Do złachania, do wytarcia krawędzi, urwania rączki, wyprucia zamka, oderwania dna..... Idealna torebka, jest jak idealny facet, gdy spotka się taki egzemplarz, co się jakimś cudem zdarza, to ogarnia Nas ....Szczęście Absolutne.

Natrafiłam na pewien konkurs ogłoszony przez Vivę i UPS. Konkurs "Pret a Torbę", którego zadaniem było opisanie w tysiącu znaków idealnej torebki.

Wyniki są poniżej:

http://www.pl.upsalamode.com/press.html?sefparm=Prasa%20&task=view&id=349&Itemid=337&limitstart=1

No i cóż, po przeczytaniu taka oto mnie refleksja naszła.

My kobiety naszych czasów, stałyśmy się okrutnie pragmatyczne. W naszych torebkach musi być miejsce na wszechświat nasz cały: pieluchy, tabletki przeciwbólowe, plastry na odciski dla męża, notebooki dwa: służbowy i prywatny, a dodatkowo jako wypełniacz pustej przestrzeni dwie tony rachunków sklepowych. Ja mam tak samo, ale moja romantyczna jedwabna podszewka krzyczy, a gdzie tu kobiecość? Ulotna, zalotna, delikatna, przewrotnie zmienna kobiecość.No gdzie?

W mojej torebce idealnej i przy okazji niepraktycznej zupełnie, musi być miejsce na kawał gorącej, rozbuchanej, fantastycznej, kobiecej duszy. Torebka ma kobietę wyróżniać. Z torebką kobieta ma się czuć wyjątkowo.

Torebka to Dom Tajemnic.
...W kąciku małej kieszonki mieszka starusieńki wyblakły bilet do kina z nim, wtedy powiedział, że kocha. W prawym rogu przy dnie przycupnęła, zmiętoszona po śmiertelnej kłótni z przyjaciółką, haftowana chustka. Tu i ówdzie błąka się samotny kolczyk, i z tęsknotą wspomina tamten bal. Jest też wygrzane, specjalne miejsce na pierwsze nabazgrane przez synka serce.

To prawdziwy Dom Tajemnic jest.
No i dodatkowo, który Pan chce do torebki sam nie przymuszony zaglądać. Bo przecież „W tej twojej torebce nigdy nic nie można znaleźć!”...


Torebka Zielony Dom Tajemnic, fot. Piotr Biegaj Kumaka Studio 2010

Torebka Zielony Dom Tajemnic

PS. Laureatka konkursu (III miejsce) "Zaprojektuj torebkę inspirowaną historią torebki'' organizowanym przez portal Sophisti.pl

Sobotnia przyjaciółka

2011-03-20T20:16:00.000+01:00

Uśmiecham się do starej aksamitnej poszewki. Jej seledynowa barwa nierówno wypłowiała od słońca. Stała się miękka i ciepła od pochłoniętych całą sobą promieni. Na szwach powstały ciemniejsze zacieki, jakby z głębin wypływał ośniedziały duch czasu. Ale struktura tkaniny jest nadal mocna, a przędza gęsta.

Poszewka to mój wczorajszy sobotni nabytek. Stare tworzywo na nową torebkę.

Lubię soboty, bo w soboty odwiedzam moje tajemne zakątki miasta. Tylko wtedy ma czas, żeby bez pośpiechu przechadzać się po rynku za torami, gdzie staruszki sprzedają kwiaty i warzywa ze swoich ogródków i jest pan Rysiek, z okolic Słupska, ze swoimi świeżo wędzonymi na leszczynowym drewnie pstrągami. Tylko wtedy odwiedzam kilka niezawodnych, wiernych sklepów z używanymi rzeczami i tylko wtedy mogę pobuszować tam w koszach ze starymi tkaninami, których już nikt nie chce.

A jak świeci słońce to w soboty zaglądam do galerii z antykami. Przez wielkie przeszkolone okna promienie wpadają do złoconych mis i kryształowych kieliszków, stojących na starodawnych komodach i wiekowych kredensach. Godzinami można przyglądać się porcelanowym zastawom, haftowanym obrusom i misternym precjozom. Bo tylko w ten szósty dzień tygodnia mogę tak miło marnować godziny.

Lubię soboty i lubię je tym bardziej gdy jest ze mną moja sobotnia przyjaciółka torebka.

Torebka Sobotnia Przyjaciółka, Fot: Bartek Dawidowski

PS. To staroć okrutna jest:)

Błogość poranka

2011-03-09T11:33:00.000+01:00

Cóż z tego, że każdy dzień zaczyna się głęboką nocą, kiedy nocą wszystko jest dwa razy straszniejsze. Leżę przy szczelnie zamkniętych ciemnością oknach, gryzę palce z bólu i umieram od ciężarów dnia. W takie bezsenne noce, sparaliżowana niemocą swoją czekam z nadzieją na świt.

Bo w te chwile, gdy dzień nie ma jeszcze koloru ani kształtu, myśli się najlepiej. Ta szarość, ten bezkształt i ta cisza w głowie.

Lęki rozpływają się w pierwszych nieśmiałych promieniach. Słońce powoli otula me stopy swym ciepłem. Kot leniwie pomrukuje na parapecie.Zegar cichutko tyka sekunda za sekundą... Za chwilę zacznie się nowy dzień....

Błogość Poranka

Drugie życie Barbary

2011-02-23T21:46:00.000+01:00

Torebka Drugie Życie Barbary


Torebka Drugie Życie Barbary

Jest też uwiecznione pierwsze życie Barbary:

Fot: Darek Gdaniec, Kumaka Studio 2010

FUR Pleasure Seeker

2011-02-13T00:11:00.003+01:00

Chodziło za mną. I męczyło. I prosiło. Odchodziło. Zapominałam. Wracało. Drażniło. Zamykałam na kłódkę. Chowałam pod łóżko. Kot wyciągał ze skrzyni. Przywlekał. Rzucał mi pod nogi. Przeciągał się. Przechwalał, że upolował. Patrzyłam. Dotykałam. Czułam. Myślałam. I znowu. Chowałam pod łóżko. Zamykałam na kłódkę.

Stałam na boso przed kuchennym oknem. Czekałam zieleni. Wiatr przywiał zapach Bałtyku. On tam jest. Na wyciągnięcie.

I Kot. Znów to wyciągnął ze skrzyni. Przywlókł. Rzucił pod nogi. Zamruczał. Oplótł nagie kostki swą absolutną szarością. I stało się ciepło.
Futro. Teraz już wiedziałam, że tak będziesz wyglądać.
Fur Pleasure Seeker.

Fur Pleasure Seeker

Harmonia zieleni, duchowość fioletu

2011-02-06T23:16:00.001+01:00

Poranek taki sam jak każdy. Zaraz po przyjściu do biura człapię do kuchni po kawę. Iiiiii słyszę.

- Aga, dziś to już przegięłaś.

- Eeeeyyyy....jezu co ja znowu zrobiłam?

- Żeby opakowanie od mleka dobierać do koloru stroju, to już naprawdę przesada:)

- :):) ...Oj tam, oj tam. Jakoś tak wyszło:)

Ale już kiedyś przecież słyszałam, że ubrałam się na szaro pod kolor mojego popielatego jak pochmurne niebo kocura. I że w swoim zielonym sweterku wtopiłam się w tłum mundurków, na rozpoczęciu roku szkolnego Szpaka.

I wszystko jakoś tak nieświadomie, jakoś podświadomie.

Niebieskie opakowanie od mleka dało mi do myślenia. Czy to może to jakaś patologia, zidentyfikowana i szczegółowo opisana jednostka chorobowa, fobia? Zapytałam więc wszechwiedzącego wujka Google co na ten temat sądzi. Zrobiliśmy z wujem małe dochodzenie.

Kolory, kolory, kolory....

"Kolory wypełniają przestrzeń między światłem a ciemnością" tak mawiał Johann Wolfgang Goethe, ja mówię że wypełniają przestrzeń międzymózgową i gadają za nas, wręcz krzyczą.

Nasze podstawowe i pewne preferencje kolorystyczne kształtują się już w wieku dwóch lat. Szpaku deklaruje swoją miłość do niebieskiego i zielonego, odkąd zaczął cokolwiek artykułować I rzeczywiście zgodnie z charakterystyką barw jest otwarty, optymistyczny, życzliwy, towarzyski i wykazuje zdolności analityczne. A dziewczynki? Małe dziewczynki przeważnie lubią różowy. To kolor dziecięcego pojmowania świata, więc u dziewczynek zamiłowanie normalne. Ale u dorosłej kobiety nadmiar różu świadczy o potrzebie delikatności, marzeniu o infantylnej miłości, braku czułości. Tęsknota za dzieciństwem i bezpieczeństwem, marzycielstwo? Hmmmm...

Przeanalizujcie sobie jakie kolorki lubią Wasze dzieci. To jest niezwykła i pouczająca zabawa, o sobie samym także:)

Apetyt na kolory zmienia się tak, jak zmienia się postrzeganie siebie i świata, odpowiada także porom roku. Zimą uwielbiam brązy symbolizujące niskie ciśnienie, osłabienie, depresje .... ale niestety nie tylko. Brązolubnoność to autodestrukcja, zahamowania i brak poczucia bezpieczeństwa. Reszty znaczenia koloru brązowego nie będę tu przytaczać, gdyż jest za bardzo przygnębiająca. Ale jeśli ktoś jest zainteresowany, to chętnie podzielę się szerokim, niekoniecznie optymistycznym, opisem znaczenia wielu barw.

Najciekawszym odkryciem moich badań jest fakt,że w ubiorze wysokość i miejsce występowania barwy mają istotne znaczenie. I tak :

"Zieleń na poziomie butów mówi o potrzebie równowagi emocjonalnej w układach z rodzicami, a w okolicy kolan - o braku przekonania co do własnej wartości seksualnej. Może świadczyć o purytańskim wychowaniu, kompleksach lub zaniedbanych układach partnerskich. Zieleń w okolicach tułowia symbolizuje potrzebę równowagi w najbliższym otoczeniu, a na poziomie głowy - szukanie równowagi intelektualnej i niezdecydowanie"

autor: A .Krasuska

Torebki " Absolutne Nasycenie"

Możnaby tak w nieskończoność pisać o symbolice i psychologii kolorów, ale nikomu nie będzie chciało się tego czytać. Polecam samemu pobuszować z wujkiem Google, jeśli ktoś czuje niedosyt. Warto zatrzymać się chwilę przy tym,z czego kolorki się robi.

Mój mały przepis na zieleń jest następujący.

"Z najcieńszego płótna zrobić worki. Wrzucić do jednego najintensywniej na żółto farbującą rezedę lub młode pędy wrzosu, do drugiego podzwrotnikowe indygo, które da najdoskonalszą formę koloru niebieskiego. Włożyć do garnka z letnią wodą, pomału gotować aż zacznie mrugać. Pozwolić kolorom tak długo obsesyjnie ocierać się o siebie, aż namiętność ta da pożądany odcień koloru zielonego."

Torebki " Absolutne nasycenie"

PS. Do kolorów, a właściwie bezkolorowości jeszcze wrócę:)

Zwyczajna dobra kobieta składa się z......

2011-02-01T14:13:00.001+01:00

Wiszą na mojej ścianie. Budzę się z nimi każdego dnia. Szepczą .Kłócą się. Śmieją się. Zaczepiają za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju. One dwie. Duma i pokora. Śmiałość i zwątpienie. Płodność i nieurodzaj.
Czy one są dwie ? Czy one to jedna ona ? Dwoista natura kobiety.

Autor : Joanna Zagalska

Obraz dostałam. Za uszycie torebki. A jakże by inaczej. Najcenniejsza dla mnie forma wymiany - wymiana barterowa- kawałek mojej duszy za kawałek szyjejś duszy ( sic! miało być "czyjejś" oczywiście, ale widzę,że szycie stało się już jakąś formą mojego zboczenia:):) )

A do obrazu dołączony był tekst.

.........

Zwyczajna dobra kobieta składa się z: torebki, portmonetki, siatki, teczki, torby na zakupy w której butelki na mleko czy piwo. Bywa także, że jej zasadniczymi elementami są: ...koszyk, koszyczek, kosz, kosz na bieliznę, płachta, chusta, rogoża, brezent, worek, ogromny czemadan Niekiedy jeszcze naczynia: putnie, bańki, szafliki, niecki, stągwie, balie, wiadra, kubły, dzbany Posiada ona mocne ręce i równie mocne, często krzywe nogi. W brzuchu dźwiga dziecko.

.................
Zwyczajne kobiety, jesteśmy niezwykłe:)

.

Takie same, ale inne

2011-01-28T22:13:00.006+01:00

Kilogram mąki pszennej, pół kilo mąki żytniej, pięć łyżeczek soli, sześć szklanek ciepłej wody, szklanka otrębów, ziarna dyni, słonecznika, szczypta kminku. I zakwas.

Wkładam dłonie w puszystą mąkę. Ciepło zalewa mi nadgarstki. Nieśpiesznie ugniatam składniki. Lepka masa przyczepia się chciwie do moich dłoni. Oj, jak ja to lubię.

To ostatnia czynność każdego piątku. W sobotę rano rodzinę obudzi zapach świeżego domowego chleba.

Co tydzień te same składniki, a chlebek za każdym razem inny. Raz mięsisty, raz zbity, raz ciemny , raz jaśniejszy. Ale pyszny zawsze tak samo.

Z rękodziełem bywa jak z pieczeniem chleba. Z rzadka, bo z rzadka, ale zdarza mi się szyć dwie takie same torebki. I niby koniecznie mają być jota w jotę, bo z tych samych składników, ale nigdy takie nie wychodzą. Pomijam już fakt,że celowo przemycam coś co je odróżni i choć podszewki muszą być inne. To zachowanie wszelkich szczegółów jest dla mnie niewykonalne technicznie. Nie mam gotowych krojów, nie korzystam z tutoriali, wszystko pochodzi z mojej głowy. Zwyczajnie nie jestem w stanie odtworzyć całego procesu twórczego.
Rękodzielnictwo to nie chińska fabryka, identyczność jest trudna do osiągnięcia. Ale może są tacy co potrafią. Jeśli da się namalować bliźniacze anioły, wyhaftować dwie ozdoby do powieszenia na okno co będą kubek w kubek takie same albo powielić precyzyjnie ten sam kadr w fotografii ( bo dla mnie fotografia to też rękodzielnictwo, szczególnie to analogowe), to poproszę receptę.

Ta torebka poniżej to taki podwójny nieidentyczny egzemplarz. Szkoda, że nie mam zdjęć obu, można byłoby się pobawić w "Znajdź 10 różnic".

Torebka Historia kąpieli różanej

Jesteś szalona

2011-01-27T14:41:00.003+01:00

Raz na jakiś czas przeglądając różności w sieci, wpadam na buty Irregular Choice. Absolutnie zawsze wywołują u mnie uśmiech. Chodząc w takich cudakach nuciłabym bez przerwy "Jesteś Szalona". Zdarzają się egzemplarze tej marki, które są obiektem mojego pożądania. Te poniżej może niekoniecznie:) Ale mam w sobie jeszcze na tyle zdrowego rozsądku, żeby powstrzymać się przed zakupem szalonych butów za szalone pieniądze.

Ta kolorowa i absurdalna marka ma w swojej ofercie również torebki. No i cóż! Jestem rozczarowana. Może normalne i codzienne to one nie są , ale też na pewno nie są tak szalone i zaskakujące jak buty.

Żródło: http://www.irregularchoice.com/?stop=true

Szpilki,szpilki i szpilki

2011-01-24T21:30:00.003+01:00

Wstawanie o 6 rano zimową porą jest jawną zbrodnią na moim organiźmie. Po półgodzinnym udawaniu, że ten budzik to walce nie gadał do mnie, udało mi się w końcu leniwie zwlec swoje 36,6 z łóżka. Wsunęłam stopy, o palcach jak ufoludki, w aksamitne pantofle (uwielbiam tę nazwę, moja babcia tak mawiała, nigdy nie słyszałam, aby powiedziała kapcie) i nagłe ukłucie poszybowało prosto do mojego mózgu. Natychmiastowa pobudka, jak po zastrzyku z adrenaliny....

Szpilka! Tylko skąd w pantoflu szpilka?

Z ukosa spojrzałam na małżonka, który też raczył już wstać. Zauważył , nie zauważył ? W myślach słyszałam już: "Ile razy mówiłem CI, żebyś sprzątała po SOBIE te szpilki! Szpak biega na bosaka, wbije mu się w nogę, kot zeżre, a i niedługo ja znajdę w obiedzie!"

... Nie zauważył , uffff na szczęście, nieszczęście padło na mnie.

Zaniosłam toto na swoje miejsce, do małego porcelanowego puzderka. Z trzystu sztuk szpilek zakupionych hurtowo niecały rok temu pozostało raptem ...raz, dwa, trzy, cztery.....dwadzieścia dziewięć plus ta jedna dziś. A to oznacza, że ni mniej, ni więcej , tylko 270 szpilkowych sztuk ukrywa się w szczelinach parkietów, pod meblami, łóżkami, w załamaniach kanapowych poduch. Pewno żyją sobie swoim życiem, tworzą kolonie, migrują z miejsca na miejsce i dlatego raz na jakiś czas którąś zabłąkaną duszyczkę znajduję. Stały się nieodłączną częścią mojego domu i jego klimatu.

Ale szpilka to nie tylko mały metalowy element, tak bliski każdej krawcowej. Szpilka to kobiecość. Bo któraż kobieta, z krwi i kości kobieta, nie marzyła od dzieciństwa o pięknych butach na wysokich obcasach.

Pamiętam, miałam wtedy może 6 lat. Bardzo pragnęłam posiadać dorosłe lakierowane szpilki. Tak bardzo,że wymyśliłam sobie, skoro nikt nie chciał mi ich kupić, że zrobię je sobie samodzielnie. Gdy zostałam sama w domu (tak, szcześciolatki, kiedyś zostawiano same w domu), wykradałam z przybornika krawieckiego mamy dwie największe igły i przymocowałam je do swoich dziecinnych pantofli. W taki sposób zrobiłam sobie butki szpilki. Pomysłu nie powstydziłby się nawet Adam Słodowy. Chodziłam tak na palcach po pustym domu, dumna z siebie, do czasu aż moje małe nóżki zachwiały się i obie obie igły wbiły się w delikatne piętki. Dreszcz na wspomnienie tamtego uczucia przeszywa mnie do dziś. Brrrr.

Oczywiście ból nie był aż tak straszny, żeby zniechęcić mnie do szpilek na zawsze.

Uwielbiam je. Uwielbiam w nich chodzić. Uwielbiam to, że ich zakup tak bardzo poprawia nastrój. Uwielbiam, że są motywacją do uszycia czegoś nowego. I w końcu uwielbiam błysk w oczach kobiet, które przynoszą mi nowiuśkie butki, do których marzy im się nowiusieńka torebka.

Torebka Pisana Atramentem

Są jeszcze jedne szpilki, słowa szpilki, które ukłuciem swym trafiają prosto w serce. Tych nie lubię. Ale to już zupełnie inna sprawa.

Pokolorować świat

2011-01-22T16:42:00.002+01:00

Każdy czasem poszukuje inspiracji. A już na pewno szuka się jej wtedy, gdy w głowie rodzi się pomysł...pomysł, który nie jest nagłym olśnieniem, tylko niejasnym, rozmytym jak niedoświetlone zdjęcie obrazem.

Wczorajsze moje poszukiwania zaowocowały, jak to zwykle w życiu bywa, znalezieniem zupełnie nie tego czego potrzebowałam. To zatrzymało mnie na dłużej.

Torebki i nie tylko I think sew to mega ożywczy koktajl ze świeżych intensywnych kolorów!
Polecam pobuszować po stronie:)

A butki to przedmiot mojego pożądania. Ozłocę za pomysł, przepis jak to uszyć:)

Żródło: www.ithinksew.com

Żyje pasjami

2011-01-20T23:17:00.004+01:00

Sześćset rozmów telefonicznych dziennie. Komórka permanentnie przyssana do gniazdka z prądem, jak niemowlę do matczynego cyca . Inaczej ryczałaby, piskliwie oznajmiając swój energetyczny głód. Czerwienią ścieka po monitorze czterysta 80 nieodebranych maili . Skrzynka zapchana. W kolejce czeka kolejnych 200.

Każdy ostatni dzień taki sam. Nie osiem; ale 10; dwanaście godzin pracy.

....

Siadam za kierownicą samochodu. Biała niedźwiedzica bezpiecznie dowozi mnie do domu. Jak? Tego nie pamiętam.

Już od progu kocur domaga się żarcia. Cóż za podłe stworzenie. Pani od karmienia, Pan od pieszczot.

...

Szybki prysznic. Telefoniczny syf i 920MB odebranych maili spływa z moich napiętych ramion.
Ogarniam życie w domu i zagrodzie.
I to JUŻ, tak szybko!!! Nadeszła pora, aby Szpaka położyć spać. Jutro na ósmą idzie do szkoły.

...

I gdy już myślę, że wszystkie kolory w mojej głowie wyblakły. Że całą kreatywność i twórcze myślenie diabli wzięli ...nagle nagle nagle... w całym tym zmęczeniu, nachodzi mnie nieodparta chęć...Chęć żeby wziąć igły, nici. Pogrzebać w skrzyni z materiałami. I tak po prostu zabrać się za szycie.

...

Cisza w domu, wieczorna audycja w Trójce i to bezszelestne przewlekanie igły z jednej strony materiału na drugą. Ciiiiiii....Spokój. Precyzja. Koncentracja. Obezwładniające nie myślenie o reszcie świata...Godzinami. Godzinami. Godzinami...Szyję sobie te kwiatki, które przyszyję na koniec do torebki.

....

Bo każdy, kto żyje pasjami, ten wie. Pasja jest jak wyczekiwane spotkanie z ukochaną osobą. Jak dreszcz. Jak miłość której pragną wszyscy. PRAWDZIWA pasja jest wieczna, absolutna, nieorganiczona, nieprzemijalna.

Torebka Ogrody M.

Meteopatyczny Dół

2011-01-16T01:23:00.001+01:00

Jestem typową Polką. Cierpię z powodu zmian pogody. Już czwarty dzień prowadzę nierówną walkę z migreną, z bezsilnością, ze sobą,. Miotłą przeganiam te chmurzyska, które mi wiszą już na wysokości obcasów. I resztką poogryzanych paznokci trzymam się krawędzi optymizmu.

Z całą pewnością prace Fluvio Bonavia mają w sobie olbrzymią dawkę pozytywnej energii , radości i słońca. Pobudka, ożywienie zmysłów !!!! Mniam!!!!

A na dzisiejszy dzień przydadzą się kaloszki:)

Żródło:
http://www.fulviobonavia.com/

Cechy Wrodzone

2011-01-14T13:19:00.000+01:00

Z odwagą i pewnością siebie to trzeba się urodzić. Właśnie synek mój - zerówczak Szpak- miał pierwszy w życiu występ na Naprawdę Prawdziwej Scenie.Ważna sprawa! Gminny Ośrodek Kultury gościł dziadków i rodziców kilku najmłodszych klas.Cała duża sala pełna. Atmosfera jak przed premierą w warszawskim teatrze. Szpaku bez najmniejszej tremy i zażenowania wygłosił swoją krótką bo krótką, ale zawsze, kwestię. Po czym, organizator jeden, poustawiał w szeregach towarzystwo z klasy i najzwyczajniej w świecie odśpiewał Deszcze Niespokojne z Czterech Pancernych. Matczyna duma i wzruszenie natychmiast sprowadziły łzy na me oczy. Bo oczy mam w mokrym miejscu, z takim to defektem się urodziłam.

Odważny ten mój Szpak , nie ma co!!!!
A ja?

We mnie sama myśl o wystąpieniach publicznych wywołuje palpitacje serca, zaburzenia oddychania ...nie mówiąc już o tym , że mój żołądek w ciągu mikrosekundy potrafi zawiązać się w imponujący węzeł, którego nie powstydziłby się zasłużony wilk morski.

Mam tak od zawsze... od szczenięcej podstawówki począwszy, a skończywszy na dniach dzisiejszych spędzanych od 9 do 17 w zbiurokratyzowanym tabelkowym świecie ...

Ale przecież miało być o szyciu, więc do czego zdążasz kobieto!:)

Urodziłam się ze zdolnością szycia. Musiało tak być skoro nikt teraz nie pamięta, kto mnie tego nauczył . Przyznawała się babcia. Przyznawał tata. I mama dorzuciła swoje trzy grosze, bo w jej rodzinie to każdy porządnie i z gustem szyć umiał. Ja przyjęłam więc za dogmat, że szycie to moja cecha wrodzona i już.

I tak jak szycie jest dla mnie tak relaksujące, że niemal wprowadza mnie w stan nirwany. Tak prezentacja wyników mojej pracy np. przyszłej właścicielce, przyprawia mnie o stan zbliżony głębokiemu niedoborowi magnezu i potasu. Najchętniej schowałabym się za zasłonę, udała że mnie nie ma i przeczekała.

Stach przed reakcją, oceną, nieakceptacją tego co stworzyłam zwyczajnie mnie paraliżuja.

Tylko czy ten strach to wynik wrodzonego braku odwagi czy po prostu taka normalna, powszednia cecha każdego twórcy... nie do końca pewnego siebie twórcy?

PS.I teraz też myśląc o tym , że za chwilę wcisnę przycisk publikuj posta , czuję się trochę jak przed publicznym wystąpieniem:)

Do wszystkiego trzeba dojrzeć....

2011-01-12T21:37:00.001+01:00

....jak to jabłko, co dojrzewa na jabłoni. Nieśpiesznie rośnie, czerwieni się, nasyca słońcem i zapachem maciejki, nasłucha się szmeru letnich, opasłych chrząszczy i sierpniowych pszczół... aż w końcu na jesieni, głośnym hukiem o ziemię, bezczelnie oznajmia swoją dojrzałość...

Tak i ja musiałam dojrzeć do tego aby tu trafić, oswoić się z myślą, pomysłem zaszczepionym mi przez nałogowego blogoczytacza - Perfekcyjnego Pana T.
A swoją drogą, czyż nie dziwne jest to, że takim introwertycznym personom jak ja, zawsze i niezmiennie potrzebny jest kop w cztery litery od życzliwego ?
...................

No to o czym ja tu będę, hmmm, sama jeszcze nie do końca wiem. Pewno wiele będzie o tym , czemu poświęcam wiele swego wolnego czasu. O szyciu torebek. Torebek duszą podszytych.

Oj rozmarzyłam się.... przez te jabłka. Lata mi się zachciało. Poleżeć tak w trawie. Podumać.... o tym co by tu dalej....

Torebka " Nieznośna lekkość bytu"